Od ponad miesiąca mamy rząd Donalda Tuska. Postanowiłem sprawdzić czego takiego dokonała ta ekipa będąca u steru władzy, jak i parlament pod egidą Platformy Obywatelskiej i PSL. I po miesiącu rządów, można powiedzieć, że PO absolutnie nie było przygotowane do przejęcia władzy. O ironio, gdy w 2005 roku Platforma nie miała programu wyborczego, za to miała program rządzenia i była przygotowana do przejęcia władzy, wybory przegrała. W 2007 roku sytuacja odwrotna. PO wydziergała pełny ogólników program wyborczy którego nie da się czytać, za to kompletnie nie miała i nadal nie ma żadnego planu, co robić już po przejęciu władzy. A wybory wygrała. Tak na marginesie, wygrała dzięki błędom przeciwników aniżeli swojemu przygotowaniu (które było mizerne).
Rząd rozczarowuje coraz bardziej. Do tej pory, do laski marszałkowskiej wpłynęło 40 ustaw, z czego tylko 8 (sic!) przepchnięto przez parlament! Z tych 32 pozostałych, które jeszcze są w sejmie bądź senacie, jedynie 9 ustaw jest wynikiem ciężkiej pracy rady ministrów. Reszta to albo projekty poselskie, albo te dostosowawcze do prawa „unijnego”, czyli przysłane rozkazy z Brukseli. Żeby było śmieszniej na te 9 ustaw które wypracował Donek z ekipą, 5 projektów to świstki papieru o nadaniu wyższym uczelnią innych nazw! Dosłownie parę zdań!!! Z tego wynika, że rząd wysilił się na marne 4 ustawy. Nie muszę chyba dodawać że te 4 dokumenty, wiele w Polsce nie zmieniają. I gdzie to przygotowanie, profesjonalizm? ŻENADA!!!
Ale żeby nie było, że przerysowuje, to przyznam iż wspaniały, zawsze uśmiechnięty, pełny miłości i pojednania rząd zmienił styl uprawiania władzy i łagodnie administruje krajem, oraz spełnia się na polu międzynarodowym w dziedzinie PR.
A co robi PO w parlamencie? Świetnie zajmuje się sobą, ustaw wniesionych przez posłów jak na lekarstwo, za to sejm podjął aż 26 uchwał! Przy 8 ustawach to całkiem nieźle. Te uchwały, zresztą to głownie kto jaki stołek ma zająć. Nie oszukujmy się, PO wyzbyło się resztki ideołowości i stało się typową partią władzy tak samo jak PiS dwa lata temu.
Ale, ale…dziś PiS zapowiedział, że na następnym posiedzeniu sejmu przeprowadzi ofensywę legislacyjną i wniesie masę ustaw o charakterze socjalnym! Oni chcą chyba całkowicie pogrążyć to państwo.

Na koniec deser. Posłowie PiS przygotowali projekt ustawy zakazującej palenia w różnych miejscach. Co za  idioci! Jeszcze tego brakowało, żeby państwo decydowało co chce zrobić ze swoimi płucami! Żeby było jeszcze straszniej, z przerażeniem odkryłem, że reszta partii pomysł podchwyciła! Najpierw w programie TVN „kawa na ławę” poszczególni przedstawiciele partii, dawało wyraz swojego mniej lub bardziej aprobującego dla pomysłu bełkotu. A na koniec wypowiedziała się minister zdrowia, która chyba z chwilą objęcia ministerskiego fotelika, przestała racjonalnie myśleć…

…na dziś to już koniec wpisu, bo z powodu zdenerwowania głupotą naszych (p)osłów, zbyt emocjonalnie podchodzę do tematu, który w gruncie rzeczy jest śmiertelnie poważny.

1. Dziś w Stanach Zjednoczonych w stanie Iowa, odbędzie się „caucuses”. Rodzaj prawyborów. Jestem bardzo ciekawy wyniku, bo to pierwsza taka próba dla kandydatów na prezydenta USA. Nie mam oczywiście pojęcia kto wygra owe prawybory i wszelkie typowanie jest naprawdę czystą abstrakcją. Szanse poszczególnych kandydatów są wyjątkowo wyrównane szczególnie w obozie republikanów. Dlatego tym bardziej walka będzie zażarta i toczyła się do ostatniej chwili. Niestety ciężko jest zdobyć solidną informację o kampanii za oceanem. Przykładowo, żeby znaleźć jakąś wzmiankę o Ronie Paulu w polskich mediach (tak! Jest taki kandydat republikański) trzeba naprawdę się pomęczyć. A ten pan robi tam naprawdę oszałamiające rzeczy. To taki tamtejszy Janusz Korwin-Mikke, tylko że z realnymi szansami na powodzenie. Prawdziwy klasyczny liberał :) Mam nadzieje, że uda mu się i wygra skrzydło wolnościowe, a prezydentem zostanie republikanin. Walka na pewno będzie ciekawa. Dzisiaj start!

2. Z ciekawostek. Kazimierz Marcinkiewicz ogłosił budowę uczelni kształcącej przyszłych polityków pod swoim patronem. Patrząc na karierę polityczna pana Marcinkiewicza, który jako premier był figurantem, a sumienie odzyskał dopiero po utracie stołka, muszę stwierdzić, szkoła będzie miała zabawnego patrona. Sam pomysł kuriozalny, kto jak kto…ale Kazimierz Marcinkiewicz i Jan Maria Władysław Rokita powinni sami najlepiej wiedzieć iż obecnie w Polsce bez zaplecza partii politycznych nie istnieje się politycznie.

Pragnę wszystkim życzyć by ten nowy rok, o jeden dzień dłuższy, gdyż przestępny, dał nam o wiele więcej niż poprzedni. Nie tylko w dniach, ale i w emocjach. Więcej radości, wzlotów i upadków, …więcej miłości. By wszystkie trudności okazywały się wyzwaniami. By było lepiej, normalniej, ciekawiej. Wszystkiego Najlepszego!!!

A właściwie w jaki nowy rok wchodzimy? 2008 AD? Praktycznie tak…teoretycznie mamy Anno Domini 2015. Przecież powinniśmy datować nasze dni od narodzin Jezusa Chrystusa. A jak wskazuje Biblia Święta (ewangelia św. Łukasza i św. Mateusza), pomiary astronomiczne (wg. Jana Keplera gwiazda betlejemska to nic innego jak koniunkcja Jowisza i Saturna w gwiazdozbiorze ryb - co ma swoją symbolikę), wydarzenia historyczne (śmierć Heroda ok. 4 AC), choć niedokładnie, to jednak udowadniają, że Jezus Chrystus urodził się 7 lat wcześniej!. Proszę sprawdzić! Przez pomyłkę Dionizjusza Mniejszego, nasza cywilizacja chrześcijańska od 532 AD robi błąd w kalendarzach ;) To tylko jeszcze jeden dowód na to, że kłamstwo jest wygodniejsze niż prawda. Ale co tam :) Szampan co roku smakuje tak samo, a nawet lepiej ;) Pozdrawiam wszystkich serdecznie!

ps. Oczywiście co do dokładnej daty narodzin Jezusa Chrystusa są wątpliwości i prawdopodobnie nigdy nie uda się jej ustalić, to niewątpliwie obliczenia Dionizjusza są błędne. Więc można przyjąć, że ta radosna nowina miała miejsce między 7 a 3 ante Christum . Mnie osobiście po przestudiowaniu materiału bliższa jest data 7 AC. I najbardziej wiarygodna. A propos zagadki i konkursu który ogłosiłem w poprzednim wpisie, dlaczego 2015 rok? O trzymałem dwa maile. Jeden z błędną odpowiedzią drugi co prawda z dobrą odpowiedzą, ale niestety nie podpisany, więc nie wiem komu gratulować. Ale nagrodę wysłałem, fajną książkę. Mam nadzieje, że przypadnie do gustu :) Gratulacje!

Muszę przyznać, że argumentacja dlaczego mamy wycofać się z Iraku kompletnie do mnie nie trafia. Już w exposé Tuska ta kwestia wywołała u mnie konsternacje. Nie można tak ważnej i strategicznej decyzji opierać na „zadowoleniu społeczeństwa i żołnierzy”! Z całym szacunkiem, ale to czy wchodzimy do Iraku, czy tam zostajemy i jak długo, powinno zależeć od Polskiej racji stanu i naszego interesu. A w ostatnich wypowiedziach rozmaitych polityków o tym akurat wspomina się najmniej, jeśli w ogóle.
Si vis pacem, para bellum. (łac. - Chcesz pokoju, gotuj się do wojny). I Irak doskonale do tego się nadaje, podobnie jak Afganistan i parę innych miejsc. Nic tak nie podnosi gotowości bojowej, jak doświadczenie zdobyte w praktyce, w warunkach zbliżonych do wojny. Żadne manewry czy ćwiczenia tego nie zastąpią. Dlatego jak długo do naszego pobytu w Iraku dopłacają Irakijczycy czy Amerykanie powinniśmy tam być. Wojsko nie może siedzieć w ciepłych barakach. Oczywiście powinno to być uzależnione od naszego potencjału, tak by zagraniczne misje nie osłabiały naszej obronności w kraju. Oraz środków, wiadomo, że istniej pewien pułap opłacalności. Ale skoro Irakijczycy sami nas proszą byśmy tam zostali, to niech płacą! I rząd powinien się bardziej skupić jak wykorzystać i przekuć to pragnienie rządu irackiego na realne korzyści gospodarcze i finansowe. Niestety nasz rząd bardziej przejmuje się zdaniem opinii publicznej w tej kwestii.
Jest to tym bardziej niezrozumiałe, że w polityce światowej jedyną kartą przetargową naszego kraju jest potencjał militarny. Dlatego powinniśmy go wzmacniać nie osłabiać. Tym bardziej, że istnieje korelacja między potencjałem militarnym a gospodarczym. Co prawda przy jednoczesnym wycofaniu z misji irackiej, zwiększamy zaangażowanie w Afganistanie, ale nie umniejszając nic tamtemu krajowi i jak to ważne jest dla NATO to Irak jest ważniejszy. Jest kluczowym państwem do kontroli bliskiego wschodu. Nasza obecność w Iraku buduje nasze możliwości wywiadowcze, w których się kiedyś nawet specjalizowaliśmy jeśli chodzi o tej rejon świata. O możliwościach gospodarczych nie wspominam, bo te ze względu na ropę są oczywiste. Więc wycofując się z Iraku, pozbawiamy się wpływu na ten kluczowy region świata. I nawet, jeśli nasz wpływ był/jest niewielki to jednak korzyści są wymierne, choć czasami nie policzalne. Afganistan był i będzie tylko obciążeniem. I nawet jeśli czasami ponosimy w tej misji najwyższą cenne, to jest ona wkalkulowana i choć to brutalnie brzmi to „A la guerre comme à la guerre” ludzie giną, by inni mogli spać spokojnie i chwała naszym żołnierzom za to. W Iraku powinniśmy zostać, a jeśli nie to rząd powinien podać przekonywujący powód.

Jest powrót, więc teraz trzeba zrobić jakiś wpis. Mam nadzieje, że nie wyszedłem z prawy. Co gorsza wydarzenie które chciałbym dziś poruszyć jest bardzo skomplikowane i rzucam się de facto od razu na głęboką wodę. Ale to zarazem wyzwanie, a ja lubię takowe, więc postaram się dziś ocenić podpisanie przez nasze władze traktatu reformującego w Lizbonie.

Od razu zastrzegam, że nie przeczytałem owego traktatu w całości…boże broń, dlatego nie mogę w pełni obiektywnie odpowiedzieć czy zapisy traktatowe są dla Polski korzystne, jak starają się nam przedstawić media, czy też nie, jak przedstawiają inne ledwo dosłyszalne głosy. Ciekawe swoją drogą czy głosiciele owych opinii czytali tą cegłę czy raczej skupiają się na wyrwanych kwestiach. A jak wiadomo, jeśli chodzi o przepisy prawne, diabeł tkwi w szczegółach. Nie mniej troszkę poczytałem i mam wyrobioną opinie, dlatego pozwolę sobie podejść do problemu bardziej ogólnie.

Muszę przyznać, że wiele kwestii a propos tego dokumentu napawa mnie ogromnym lekiem i dużym sceptycyzmem. Po pierwsze fakt, że jest to zgniły, okrojony i niemal niezmieniony (sic!!) traktat konstytucyjny, który został słusznie odrzucony przez Francje i Holandie. I pod zmienioną postacią, po drobnym retuszu jest forsowany do ponownego ratyfikowania. Skomplikowanie prawne oraz przemycenie pod tym skomplikowaniem rozszerzonych kompetencji oraz zakresu władzy biurokracji brukselskiej musi budzić sprzeciw i zgrozę. Pytanie czy obrany kierunek tworzenia quasi państwa europejskiego jest kierunkiem właściwym? (UE ma teraz osobowość prawną). Czy cedowanie naszej suwerenności na tak skonstruowane instytucje europejskie w tym traktacie jest dla Polski korzystne, wiedząc jednocześnie, że nasza pozycja w traktacie nicejskim była o niebo silniejsza? Szczerze mam bardzo ostre negatywne uczucie, ale odpowiem tak, trochę próbując samego siebie przekonać płonną nadzieją.
UE zdecydowanie potrzebowała reformy, gdyż niemoc decyzyjna i paraliż tej zardzewiałej i pełnej absurdów machiny zdecydowanie wymagała zmiany. Czy obrane rozwiązania i kierunek jest właściwy. Według mnie zdecydowanie NIE i obawiam się, że wręcz szkodliwy. Niestety wąskie lewicowe„elity” polityczne europy potrafiły stworzyć taki a nie inny dokument. Więc dlaczego go podpisaliśmy? Argument o indolencji pana Tuska i Sikorskiego, oraz pana Kaczyńskiego, który wywalczał ten traktat celowo pomijam, aczkolwiek szukając treści traktatu na rządowych stronach internetowych, niestety tego argumentu nie można wykluczyć. Jednak myślę, że głównym powodem dlaczego Polska parafowała te szkodliwe zapisy wynika z braku wyboru w obecnej sytuacji geopolitycznej.
W polityce zagranicznej Rzeczpospolita ma kilka zasadniczych celów: Bezpieczeństwo energetyczne, bezpieczeństwo militarne, unormowanie polityki z dwoma największymi sąsiadami oraz zakotwiczenie na stałe swoich wschodnich sąsiadów w strefę wpływów europy zachodniej oraz naszej. Te 3 z 4 zadań łączy się niewątpliwie z Niemcami i Rosją. Polska jest niestety zdecydowanie za słabym krajem by móc samodzielnie te cele osiągnąć. Już sam potencjał Polski i Rosji jest nieporównywalny, a grę z nimi toczymy zarówno o Ukrainę która jest kluczem do panowania w regionie oraz o suwerenność energetyczną. Dodatkowo mamy problem z Niemcami który dogadują się z Rosjanami ponad nami ewidentnie wpychając nas w kleszcze niemiecko rosyjskie. A taka sytuacja miała już miejsce, dokładnie przed II wojną światową. Dodatkowo germanie mają niewątpliwy interes w podporządkowaniu sobie Polski (o roszczeniach terytorialnych nie wspomnę). Zważając na te wszystkie fakty, oraz wiedząc, że w tej grze interesów sami nie mamy najmocniejszych kart. Skoro nasza klasa polityczna nie jest wstanie zwiększyć potencjału Polski, musi naszą pozycje wzmocnić poprzez partnerstwo z podmiotem zewnętrznym i do wyboru ma dwa wadliwe rozwiązania - Unia Europejską/bądź USA. Wadliwe gdyż, UE łaknie naszej suwerenności a sama jest w stanie agonalnym, a USA są za oceanem. Ale przejdźmy dalej i zauważmy. Władza na kremlu może omijać warszawę, ale w obliczu całej UE już sobie na to nie pozwoli. Niemcy jako członek UE, jest tak samo uwikłana powiązaniami traktatowymi i nie może wprost dogadywać się z Rosją czy też występować przeciwko interesowi Polski. Niewątpliwie możemy przy pomocy UE wiele ugrać i osiągnąć. Ale tutaj pojawia się haczyk!
Cenną za te narzędzia jest cedowanie naszej suwerenności na instytucje europejskie, niestety idiotyczne instytucje. Ponadto musimy jeszcze umieć z tych narzędzi skorzystać i mieć wpływ na nie. A tutaj musimy się dzielić nie tylko z innymi krajami, ale też z Niemcami (a mamy sprzeczne interesy). Już to ukazuje jak trudno będzie manewrować w tej sieci interesów wszystkich krajów członkowskich, które często są sprzeczne. Dobrze, ale teraz pojawia się zatem pytanie dlaczego potrzebny był nam nowy traktat i dlaczego nie zostaliśmy przy starym skoro ten lizboński jest tak fatalny i szkodliwy. Śmiem twierdzić, że nie jest potrzebny, ale dla naszych rozważań przyjmijmy tezę o potrzebie reformy Unii gdyż jest ona zbyt dużym klubem państw by działała na starych zasadach. Musi podejmować decyzje, choćby o dalszym rozszerzeniu, a na tym przecież nam bardzo zależy mając na wzgląd Ukrainę. Kwestia polityki energetycznej też jest ważna. No i powstał taki a nie inny traktat i z braku alternatywy myślę podpisaliśmy się pod tym niedobrym dokumentem. Pytanie tylko czy się nie przeliczymy i czy zbyt dużo nie ustąpiliśmy. Oby ta nowa Unia Europejska tylko nie zwróciła się przeciw nam, wszak są w niej i Niemcy. No ale zobaczymy. Jest nadzieja, jest obawa. Może jakoś uda nam się wywalczyć pozycje do współdecydowania. Oczywiście jest jeszcze nadzieja, że traktatu nie uda się ratyfikować. Niemniej, na naszych oczach z konfederacji państw jakim dotąd była wspólnota, tworzy się twór federacyjny który dotąd niezależne państwa sprowadza do roli swoich prowincji. Ciekawe jaką prowincją będzie Polska.

A tak na marginesie już luźno…najlepiej byłoby całą tą Unie Europejską rozwiązać i postawić na sama integracje europejską, czyli wolną strefę handlu, czyli to co stanowiło o sukcesie tego projektu. A jak ktoś się nie zgadza to się pokłócimy :P